01Όρια ακρίβειας · E1.10
Μέτρηση a, στρογγυλοποιημένη στο πλησιέστερο βήμα h, σημαίνει a − h/2 ≤ πραγματική τιμή < a + h/2. Για γινόμενο θετικών μεγεθών, πολλαπλασιάζουμε τα δύο κάτω όρια και τα δύο άνω όρια. Για θετικό λόγο, το κάτω όριο προκύπτει από κάτω αριθμητή / άνω παρονομαστή και το άνω από άνω αριθμητή / κάτω παρονομαστή. Έλεγξε πρώτα πρόσημα και μονάδες· μην στρογγυλεύεις τα ενδιάμεσα αποτελέσματα.
02Ρίζες και ρητοποίηση · E1.18
Για μη αρνητικά a, b, √(ab) = √a × √b. Βγάζουμε τους τέλειους τετραγωνικούς παράγοντες από τη ρίζα και συνδυάζουμε μόνο όμοιες ρίζες. Δεν ισχύει γενικά √(a + b) = √a + √b. Για a/(√b + c), με b ≥ 0, ο αρχικός παρονομαστής πρέπει να είναι μη μηδενικός. Πολλαπλασιάζουμε με το συζυγές √b − c μόνο αν και αυτό είναι μη μηδενικό, δηλαδή b ≠ c². Αν το συζυγές μηδενίζεται, δεν επιτρέπεται αυτό το βήμα· απλοποιούμε απευθείας τον αρχικό παρονομαστή.
03Επιστημονική γραφή · E1.8
Θετικός αριθμός σε επιστημονική γραφή είναι a × 10ⁿ με 1 ≤ a < 10 και ακέραιο n. Στο γινόμενο πολλαπλασιάζουμε συντελεστές και προσθέτουμε εκθέτες· στη διαίρεση διαιρούμε συντελεστές και αφαιρούμε εκθέτες. Στην πρόσθεση φέρνουμε πρώτα τους όρους στην ίδια δύναμη του 10. Τέλος προσαρμόζουμε τον συντελεστή στο [1, 10) και ελέγχουμε την τάξη μεγέθους.
04Διαδοχικές ποσοστιαίες μεταβολές · E1.13 / E1.17
Αύξηση r% έχει πολλαπλασιαστή 1 + r/100, ενώ μείωση r% έχει 1 − r/100. Με σταθερό ποσοστό για n περιόδους: τελική τιμή = αρχική × πολλαπλασιαστήςⁿ. Διαφορετικές μεταβολές χρειάζονται ξεχωριστούς πολλαπλασιαστές. Για να ανακτήσεις την αρχική τιμή, διαίρεσε με το συνολικό γινόμενο. Ίση αύξηση και μείωση δεν αλληλοαναιρούνται, επειδή εφαρμόζονται σε διαφορετική βάση.
05Ευθεία και αντίστροφη αναλογία · E2.8
Η δήλωση y ∝ xᵖ γίνεται y = kxᵖ, ενώ y ∝ 1/xᵖ γίνεται y = k/xᵖ. Ο εκθέτης μπορεί να περιγράφει τετράγωνο, κύβο ή ρίζα· δεν υποθέτουμε πάντα y = kx. Βρες το k από ένα γνωστό ζεύγος, μετά αντικατάστησε τη νέα τιμή. Ο παρονομαστής δεν επιτρέπεται να είναι μηδέν. Για πραγματική √x χρειάζεται x ≥ 0, και για 1/√x χρειάζεται x > 0. Έλεγξε αν η μεταβολή έχει τη σωστή κατεύθυνση.
06Δευτεροβάθμιες εξισώσεις · E2.2 / E2.5
Φέρνουμε την εξίσωση στη μορφή ax² + bx + c = 0, a ≠ 0. Δοκιμάζουμε παραγοντοποίηση ή συμπλήρωση τετραγώνου· γενικά x = (−b ± √(b² − 4ac))/(2a). Η διακρίνουσα δείχνει αν υπάρχουν δύο, μία διπλή ή καμία πραγματική ρίζα. Η μορφή a(x − h)² + k δίνει και την κορυφή (h, k). Κρατάμε ακριβείς ρίζες όταν ζητείται και ελέγχουμε με αντικατάσταση.
07Αλγεβρικά κλάσματα · E2.3 / E2.5
Πριν απλοποιήσεις, κατέγραψε τις τιμές που μηδενίζουν τους αρχικούς παρονομαστές. Παραγοντοποίησε και απλοποίησε μόνο κοινούς παράγοντες, όχι όρους ενός αθροίσματος. Για πρόσθεση χρησιμοποίησε κοινό παρονομαστή. Σε κλασματική εξίσωση μπορείς να πολλαπλασιάσεις με τον κοινό παρονομαστή μόνο με τους αρχικούς περιορισμούς· κάθε υποψήφια λύση πρέπει να ελέγχεται.
08Συστήματα εξισώσεων · E2.5
Για δύο γραμμικές εξισώσεις χρησιμοποιούμε απαλοιφή ή αντικατάσταση. Όταν μία εξίσωση είναι δευτεροβάθμια, απομονώνουμε μεταβλητή στη γραμμική και αντικαθιστούμε στη δεύτερη. Μπορεί να προκύψουν δύο ζεύγη λύσεων. Υπολογίζουμε κάθε αντίστοιχη δεύτερη συντεταγμένη και ελέγχουμε κάθε ζεύγος και στις δύο αρχικές εξισώσεις.
09Ανισώσεις · E2.6
Προσθέτουμε ή αφαιρούμε το ίδιο μέγεθος χωρίς αλλαγή φοράς. Πολλαπλασιασμός ή διαίρεση με αρνητικό αριθμό αντιστρέφει το σύμβολο. Σε διπλή ανίσωση εφαρμόζουμε την πράξη και στα τρία μέλη. Στην αριθμογραμμή χρησιμοποιούμε ανοικτό σημείο για < ή > και κλειστό για ≤ ή ≥. Σε δύο μεταβλητές, η ευθεία ορίου είναι διακεκομμένη για αυστηρή ανίσωση και συνεχής όταν επιτρέπεται η ισότητα· δοκιμαστικό σημείο καθορίζει την πλευρά.
10Συναρτήσεις και αντίστροφες · E2.13
Η f αντιστοιχίζει κάθε επιτρεπτό x σε μία τιμή f(x). Το πεδίο ορισμού περιέχει τις επιτρεπτές εισόδους και το σύνολο τιμών τις δυνατές εξόδους. Για αντίστροφη, γράφουμε y = f(x), λύνουμε ως προς x και εναλλάσσουμε ονομασίες. Πρέπει η f να είναι ένα προς ένα στο επιλεγμένο πεδίο: για x², π.χ., περιορίζουμε x ≥ 0 για αντίστροφη √x. Η f⁻¹ δεν σημαίνει 1/f. Στη gf(x) εφαρμόζεται πρώτα η f και έπειτα η g.
11Ακολουθίες και γενικός όρος · E2.7
Για αριθμητική ακολουθία, Tₙ = a + (n − 1)d με πρώτο όρο a και σταθερή διαφορά d. Σταθερές δεύτερες διαφορές υποδεικνύουν τετραγωνικό κανόνα an² + bn + c, με δεύτερη διαφορά 2a· αφαιρούμε an² και εξετάζουμε το υπόλοιπο. Σταθερός λόγος υποδεικνύει γεωμετρικό κανόνα arⁿ⁻¹. Μπορεί επίσης να εμφανίζονται κυβικοί κανόνες ή απλοί συνδυασμοί. Λίγοι όροι δεν καθορίζουν μοναδικά κάθε δυνατή ακολουθία: έλεγξε τον ζητούμενο τύπο κανόνα.